Uit je comfortzone (deel 2)

Gepubliceerd op 17 januari 2020 17:00

In mijn vorige blog vertelde ik je dat ik tijdens onze Wintervakantie in Fins Lapland behoorlijk uit mijn comfortzone moest. Op vakantie naar de kou terwijl ik het in Nederland al heel koud heb, oppas voor de hond vinden en huis schoon voor die tijd en dan nog eens een veel langere vluchttijd dan waar ik mij eigenlijk comfortabel bij voel.

Voor het optimale Lapland gevoel hadden we ook een aantal excursies bijgeboekt. Een huskyslede tocht, een bezoek aan de rendierfarm én een sneeuwscooter-safari op zoek naar het Noorderlicht.

Nou had ik thuis al wat twijfels over die laatste excursie. Op een sneeuwscooter (ik zou zelf moeten rijden want een rijbewijs was verplicht en de kinderen gingen ook mee) terwijl ik nog nooit een brommer heb bestuurd (‘ik ga bij pappa!”) én bij Mario-Kart al alle kanten van de baan opga, leek me dat best wel een ding. Maar hé, de hele vakantie was al redelijk uit mijn comfortzone, er werd mij verteld dat het echt niet zoveel zou voorstellen en de excursie stond zonder beperkingen in de reisgids aangeboden. Dus zette ik mijn bezwaren overboord en dacht gaan…..

Op Kerstavond was het dan zover. Mij nog niet zoveel zorgen makend eerst op weg naar het kantoor van de organisatie om een warme overall aan te trekken en een helm te passen. Daarna op weg naar buiten voor de uitleg van de besturing van de sneeuwscooter. Helm op, helm af probeerde ik  de instructies te onthouden. Gas geven, remmen en kunnen starten leken me de belangrijkste functies. Dat het ding ook stuurverwarming had heb ik het ene oor in en het andere oor uit laten gaan. Focus op de belangrijkste dingen!

Inmiddels vond ik het al wel wat spannender worden maar het was leúk spannend. Zeker door de geruststellende woorden van onze gids ‘we passen ons aan aan het tempo van de langzaamste en tussendoor zal ik stoppen zodat we als groep bij elkaar blijven’.

Vol goede moed dus opgestapt om onderweg te gaan. En mijn zelfvertrouwen groeide want de 1e meters vielen mee. Gas geven om de weg over te steken….check!

Maar dat bleek pas het begin. Onze route was er een met hobbels en bobbels op de weg zelf, sporen van je voorganger in de sneeuw waarbij het kennelijk handig was om die ook te volgen (terwijl ik véél liever mijn eigen pad bepaal), een voor mij enorme snelheid die niet bij te houden was en een sneeuwscooter die daardoor lastiger te hanteren was dan ik in het begin dacht. Al snel raakte we dus een stuk achter op de groep. Na wat aanwijzingen van de gids ging het wel een stukje beter; totdat ik daar weer over ná dacht en we vast kwamen te zitten in de berm.

Inmiddels had ik het in ieder geval niet meer koud 😉,probeerde tussendoor een gillende dochter achterop wat gerust te stellen en bedacht me dat dit ook niet was wat ik wilde. Kennelijk was dit voor mij op dit moment nét even iets te ver buiten mijn comfortzone. Maar waar ik anders in paniek zou raken (en heel even was die neiging er ook) bedacht ik dat er een oplossing moest zijn. Want op deze manier doorgaan was voor mij niet prettig, voor ons gezin niet prettig maar ook voor de groep niet. Voor mijn gevoel waren er 2 mogelijkheden; of zelfstandig terug gaan óf vragen of iemand in de groep wilde ruilen en mijn stuur over wilde nemen. Gelukkig wilde iemand dat wel waar ik op dat moment heel blij mee was. Tijdens de stop kwamen er wel wat geruststellende woorden; een aantal vonden het ook veel te snel gaan, waren blij dat ze al wat sneeuwscooter ervaring hadden én dat de weg inderdaad een uitdaging was.

En ik….Ik realiseerde me dat dit net iets te ver buiten mijn comfortzone was voor nu en op dit moment. Maar onder andere omstandigheden (mijn voorwaarden) zou ik nog wel eens een sneeuwscooter ervaring willen opdoen….


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.