Uit je comfortzone (deel 3)

Gepubliceerd op 24 januari 2020 om 17:00

Dat onze winterse vakantie naar Fins Lapland af en toe behoorlijk uit mijn comfortzone was heb je inmiddels wel meegekregen als je deel 1 en deel 2 gelezen hebt.

Een stukje uit mijn comfortzone waarvoor ik heel veel terugkreeg (deel 1), maar ook een stukje waarbij ik net iets te veel uit mijn comfortzone ging en er geen zelfvertrouwen, angst overwonnen, voldoening, zekerheid en opwinding aan over hield. Sterker nog, deze ervaring belemmerde in mijn volgende ervaring; het besturen en rijden van een Huskyslee.

Superleuk natuurlijk, een bezoek aan een Husky-farm én het mogen besturen van de slee. En waar ik voor de reis nog enthousiast over was, was nu mijn durf en lef een stuk weggezakt. Dat er even iets meer bij komt kijken dan simpel achter op de slee staan kwam iets meer binnen na mijn sneeuwscooter-safari van twee dagen geleden.

Gelukkig heb je voor het besturen van de slee géén rijbewijs nodig en is alleen (de verhouding) van het gewicht belangrijk. Ben je zwaar genoeg om je lichaam in te zetten om mee te helpen met sturen en remmen. Oudste dochter stond wel open voor deze ervaring én werd goedgekeurd om te mogen sturen. Weliswaar direct achter de begeleiding omdat de honden bij de 1e ronde nog best wel eens enthousiast zouden kunnen zijn, maar het mocht.

Nu waren de rollen dus omgedraaid ten opzichte van onze sneeuwscootertocht. Oudste dochter aan het stuur en ik in de slee, overgevend aan haar stuur- (en vooral)- remkunsten. Voor haar echt een kans, een wens die in vervulling ging. Voor mij even prima zo de rollen om te draaien.

Het eerste stuk ging dan ook prima. De snelheid van de honden bleek me te vallen, het was in ieder geval goed hanteerbaar. Ik zat, koud maar redelijk comfortabel, vol vertrouwen in de oudste op de slee en zij had het gevoel dat ze het goed onder controle had. Af en toe wat remmen (instructie; wat je ook doet houdt altijd 1 voet op of bij de rem) als dat nodig was en het gewicht verplaatsten om de honden te helpen met sturen.

En terwijl ik me bedacht dat dit een prima rolverdeling was die beter bij mij past; de ander aan het stuur en ik meewerkend, helpend, ondersteunend en coachend, kwam er een iets scherpere bocht aan, ging de slee schuin, verloor ik mijn bestuurder en reed ik stuurloos in de hondenslee over het pad. De oudste achter mij aanrennend, ik roepend naar de voorste slee voelde ik eigenlijk geen enkele angst dat het niet goed zou komen.

En dat kwam het natuurlijk ook, de slee werd gestopt, de oudste sprong weer achterop en na een korte check of alles ok was konden we de rit weer voortzetten. Ondertussen pratend over wat er gebeurde, waar het fout ging en wat ze anders had kunnen doen (ik kon echt niet meer blijven staan, ik ging zo schuin dat ik er vanzelf afviel).

 En terwijl ik zo in de slee zat kon ik het niet nalaten onze ervaringen te vergelijken. Ik op de sneeuwscooter, twijfelend aan mijzelf, stuur overgevend aan een ander en mijn oudste die zo vol vertrouwen weer achter op stapt, verder gaat met sturen en onbevangen open staat voor de rest van deze ervaring. Hoe mooi is dat? Over zoveel zelfvertrouwen beschikken dat je niet afschrikt van een ervaring waarbij het niet in 1 keer perfect gaat maar waarbij je het gewoon nóg een keer probeert.

Want juist door nóg een keer te proberen vergroot je de kans op succes, leer je nieuwe dingen én wordt de kans groter dat je open staat voor nieuwe leerervaringen. Een mooi praktijk-voorbeeld van een fixed minset (het idee dat je niet in staat bent om meer te leren) en een growth-mindset (het gevoel dat je wél steeds meer dingen kunt bijleren).


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.